Fingerspitzengefühl

laat mij je
vinden
tussen dag en nacht
tast met mij
de schemer af
raak mij aan
er is
geen groter wonder
dan de zachtheid
van je bestaan


delius

de lente tokkelt

stemmen klimmen hoog
de lente tokkelt
koolmeesjes hangen
aan een berkentak
viooltjes op een vensterblad
de buren kokkelen


delius

die trek

het zit je
in het bloed
die trek
raak je niet meer kwijt
verte lokt
zoals de zon klimt
uit de zee
tril je van verlangen
je zoekt de smeltplaats
van het licht


delius

zo uitdagend

je komt mij
zo uitdagend over
heb ik het gevoel
of vergis ik mij
misschien

heeft
die jonge merrie
met haar veulen
je vanmiddag
in de weide
zo omtoverd

of is het
dit onweerstaanbaar
openklappen
van de lente
misschien


delius

je ziet het

de lente
moet nu komen
je ziet het
aan de jonge kikkerdril
twee eenden kies
vinden het maar vies

delius

magnolia

een lach
van weelde
veel
te vroeg alweer
ontval je ons
als sneeuw
een en al
in lentetooi
ach
wat ben je toch
zo mooi

delius

smaragd

daar lig je dan
akker van belofte
glooiend in het licht
als een beminde

deinend in mijn blik
hangmat van verlangen
gekoesterd door de zon
met weligheid omhangen

de elzenhaag hoedt je
voor de strakke wind
een smaragd
voor ieder die je mint

je boomgaard lokt
geen merel is beducht
je aarde komt tot leven
de hemel opgelucht


delius

steen

betast maar eens
de koelte van een mooie steen
met poriën als een huid
en snuister
luister naar wat hij je
al zo lang zeggen wou
vanwaar hij komt
droomt te gaan
niet argeloos
niet arglistig
zelfs niet eens gewichtig
raak hem aan
voel in elke steen
dat brokje aarde
waaraan je kleeft


delius

sierkers

zacht
als zuiver goud
koel
als blinkend zilver

hurk je
haast doorzichtig
in de tule
van de wind

in roze en wit
ontplooi je
genereus en teer
je eerste kind


delius

dakpanrood

stilte in een schrijn
een kerkhof
rond de toren
versgekalkte muur
hagelwit
omringd
door dakpanrood


delius

groen wordt in

niet alle tederheid
die je zocht
heb je gevonden

het park ligt
in de uithoek
van de winter

op de helling gras
schuiven bont
krokussen naar boven

de prunus aarzelt
om te bloeien
groen wordt in

twee koppels
jonge duiven
tasten naar de min

delius

vergezicht

nog koeler
dan het vensterglas
klaarder
dan het lopend water
vang ik
het bevend licht
vanochtend
in een vergezicht


delius

ontroering

het volmaakte maakt zich
van de wimper los
de traan is van kristal


delius

hagelwit

bosanemonen
nog brozer dan de stilte
pronken hagelwit


delius

wandelimpressie

zondagmorgen vroeg
meeuwen drinken aan een plas
de iepen zwijgen

ik stap langs holle wegen
er kraait een haan oproerig


winter als gedicht
in de fruittuin hangt muisstil
een roerloos wachten

de greppels staan vol water
een wolk spiegelt zich erin


uitgehold staat hij
te sterven staande zoals
het kennelijk hoort

verwoest door vele jaren
nooit boog hij het koppig hoofd


flets hangt de hoeve
aan kale wintertakken
bladstil is het erf

van ver lijken de vensters
mismoedig loden spiegels


bomen koel geveld
uitgeteld liggen languit
in ongenade

de allee oogt nu vaalgrijs
de wind raakt het noorden kwijt


de akkers zuchten
water tot aan de lippen
vogels landen kil

nu naar de hemel kijken
paarden draven in de lucht


langs het slome pad
kikkert een lijdzaam gespan
de weiden loeren

stoutmoedig zadelt de wind
in het westen zijn paarden



delius

een stukje archipel

misschien
is het mijn droom
je eiland te zijn

een stukje archipel

en als het heet is
te nippen
aan je schaduw
in de zon


delius